pupje 2 weken oud

De pups zijn nu 2 weken oud, ze eten nu goed bij paya maar Fien doet ook nog steeds haar bijdrage.

Ze zijn nu allemaal zo rond de 900-100 gram.
Het zijn 4 reuen: Stanly, Wolf, Sep en Joep en 5 teven: Joan, Raisa, Mira, Britt enJessy

Er zijn een aantal Black and Tan en een aantal wolfsgrauwe

Ze zijn weer om op te vreten en natuurlijk prachtig om te zien!
Kijk zelf maar.

Wij zijn voor het tweede jaar bezig als gastgezin.

Toen onze oude hond was gestorven en ik besloten had minder te gaan werken, was er tijd en ruimte voor een gastpuppy, hetgeen ik al jaren graag wilde!

Nadat we bezoek hadden gekregen van een van de trainsters werden wij goed bevonden als gastgezin.

En daar kwam in april Lynn bij ons, Ernst, Necky en onze x-herder Ninja.

Lynn, 7 weken oud, een golden doodle black en tan.

Ninja, al een wat oude dame van 10 jaar, vond het aanvankelijk helemaal niets, maar na een paar schermutselingen, en na een paar weken wist iedereen zijn plaats.

Het trainen met de andere pups was direct al heel leerzaam, en leuk.

Op het station staan met een groep puppies van 8 weken met de allerkleinste dekjes om, was vertederend, en heel goed voor de inprentingsfase van de jonge hondjes.

Onze groep was heel gevarieerd, en klikte heel goed met elkaar.

Wij zagen elkaar iedere week gedurende de training, en leerden daar wat we zelf konden trainen gedurende de week.Wat het fanatiek bezoeken inhield van alle supermarkten in de buurt,de markt, de bibliotheek,en af en toe een paar haltes met de bus.

Van elkaar hoorden we waar een “moeilijke” trap was, een heel gladde vloer in V&D in Hilversum ,de tijden om rustig het in en uitstappen van de trein te oefenen ed.

Omdat de pups al heel snel leerden, werden de trainingen toen 1x per 14 dagen, later om de 3 weken.

Wij als puppywalkers spraken op de dagen dat er geen les was, af, om met elkaar te wandelen,

zodat de jonge honden lekker met elkaar konden spelen.

En af en toe vingen we met vakantie elkaars honden op, wat een prettige bijkomstigheid is, van het werken in een groep .

Dat was ook goed voor later , want toen de honden ingeleverd werden , om hun professionele training te gaan volgen, zaten ze met een heel bekend broertje of zusje in de

kennel, en voelden dat voor ons als gastgezin ook minder moeilijk.

Dat het inleveren moeilijk is, is wel duidelijk, maar als je het met elkaar doet, vang je elkaar op, en wij zijn bijna allemaal weer enthousiast aan de slag gegaan met een volgende pup.  In ons geval Amy, een zwarte golden doodle. Toen zij , 7 weken oud , kwam , was Lynn er ook nog, en hebben die twee nog een aantal weken samen kunnen spelen, wat voor Ninja wel zo rustig was.

Een paar van onze collega’s puppywalkers zijn overgestapt op een herderpup.Zodat onze trainingen en wandelingen nu een mix zijn van herdertjes en doodles, en ieder vindt haar  of zijn hondje weer de allermooiste, allerslimste en vul maar aan!

Omdat ik ook van Lynn geleerd heb, gaat het nu met Amy sneller  en kost het wat minder tijd en moeite.

Maar het is zo leuk om te doen, vind ik, dat  wat  moeite en tijd niet opweegt tegenover

het plezier en de trots die je hebt om een goede en gehoorzame  hond af te leveren. En het is een heel jaar genieten van een vrolijke en lieve hond.

Volgend jaar weer!!!

Hoi allemaal.

Ik ben Loes, en ik ben sinds 2 jaar samen met m’n geleidehond Scott.  Waarom ik zowel in het verleden als nu voor een geleidehond gekozen heb? Dat was voor mij simpel omdat het stoklopen me veel energie kost en ik moeilijker de omgeving in me opneem.  Een geleidehond maakt het me in het verplaatsen een stuk makkelijker en kost het minder energie. Daarnaast hou ik van honden, dus dan is het makkelijk kiezen.

Scott is m’n tweede hond en in het begin was het hard werken. Ik kreeg hem via een herplaatsing. Na het eerste half jaar, onder goede begeleiding van de hondenschool, samen hard te hebben getraint was hij goed bijgetrokken en een super (geleide)hond. Bij de eerste kennismaking voelde het ook meteen goed en was er direct een klik. Scott is een Golden doodle (kruising poedel/golden retriever). Hij is een levenslustige, ondeugende, eigenwijze, speelse en sociale hond. Een echte clown, of vagebond (zoals m’n moeder wel zegt) van de film (Lady en de vagebond).

Samen hebben we al veel meegemaakt. Hier een paar anekdotes.

Bij het uitlaten mag Scott graag het water in gaan. Daarnaast is één van z’n hobby’s als vrije hond met z’n voorpoten in modderplassen stampen. Ook spelen met andere honden en het bekijken/snuffelen van andere dieren als bijv. konijnen, cavia’s en katten (die hij toch soms ook wel eng vind) doet hij graag. Als geleidehond mag hij graag reizen, boodschappen doen en is hij gek op het opzoeken van dingen als bijv. stoepen, postbussen, ed.

Naast dat ik slechtziend ben, ben ik o.a. ook slechthorend. Zodoende komen we met een regelmaat in het ziekenhuis. Zo ook die ene keer op de afdeling KNO. Ik was op zoek naar de balie en zeg tegen Scott: ‘Zoek loket’. Scott zoekt het eerste beste loket op en laat hem me zien. Bleek dat er alleen niemand achter te zat.

Door m’n diverse handicaps kan ik m’n werk niet meer doen en zit ik bij de Noorderbrug, een dagbesteding voor mensen met een lichamelijke handicap. Ik doe daar o.a. improvisatietoneel en tuinieren. We hebben met toneel laatst een optreden gehad, en een soort van Lama´s gedaan. Daarbij was ook een jury aanwezig. Samen met anderen hebben we toen gejureerd. Scott vond het prachtig,  hij was zwijgend jurylid. Zodra het publiek klapte leek het wel of hij dacht dat het voor hem was. Hij ging dan staan en stond te kwispelen en blafte mee, hoezo zwijgend?

Bij een dependance van de Noorderbrug, Het groene leven (een tuincentrum), hebben we ook beide ons plekje gevonden. Daar is elke vrijdagochtend het tuinieren. Daarnaast hebben ze daar ook dieren. De eerste keer dat ik daar kwam werken ging ik o.a. de konijnen voeren. Scott zat zeer geïnteresseerd mee te kijken. Tot er een konijn ontsnapte. In een flits ging Scott erachteraan. Toen ik hem bij me riep kwam hij meteen terug. Daarna werd het konijn gevangen. We hebben er achteraf met z’n allen erg om gelachen.

Samen hebben we een leuk leven en is elke dag weer een nieuwe uitdaging voor ons. Op de vraag waarom ik voor geleidehondenschool Herman Jansen gekozen heb kan ik kort zijn.

Doordat ik, toen ik op kamers woonde, een paar huisgenoten had die een hond van Herman hadden, zag ik Herman en college met regelmaat aan het werk. De werkwijze en omgang met cliënten door deze hondenschool beviel me goed. In 2002, toen ik m’n eerste geleidehond bij aanvroeg ben ik informatie gaan inwinnen en was de keus m’n eerste hond bij hun aan te vragen gauw gemaakt. Ik ben nu al zo’n 8 jaar bij deze hondenschool en het bevalt me heel goed. Mede doordat ze ook goed met je meedenken als je met zo’n situatie zit als k bijv. had toen ik Scott kreeg. Herman, Wendy en alle medewerkers; ‘Ga zo door!’.

Samen komen Scott en ik overal, hoe dan ook. Mijn geleidehond Scott zorgt oa dat ik mijn vrijheid houd.