Zoals u weet moeten geleidehonden in opleiding aan alles wennen.

Zo ook aan de geleuiden, en alles wat met carnaval te maken heeft.

Nou onze jessy heeft het nu meegemaakt in Roosendaal!!!!

je.  Zijn er mensen die nog vragen hebben , dan mogen ze altijd bellen. Mijn naam is Yvonne Rijpstra, ik woon in Zeist en mijn telefoon nummer is 030-6959838.

Groetjes van mij en een poot van Nala.

.

Een collie als geleidehond

Als kind wilde ik al een geleidehond en ik wist ook wat voor hond dat moest zijn, een collie. Ik zag Lassie op de televisie en een hond die zoveel kon, zou ook wel in staat zijn om geleidehond te worden.

In 1981 kreeg ik Anka, mijn eerste hond. Zij was geen collie, maar een kleine, lieve super intelligente Mechelse herder. Net als de meeste honden uit die tijd kwam zij uit een asiel. Dit heeft als nadeel dat je zo goed als niets van de voorgeschiedenis van je hond weet. Zelfs de leeftijd is dan niet helemaal zeker, dat was ook zo met mijn Anka. Na verloop van tijd bleek dat zij ongeveer twee jaar ouder was dan haar geschatte leeftijd. Toch heb ik acht jaar heerlijk met haar gewerkt.

Zij werd opgevolgd door Cleo, een vriendelijke kruising labrador/golden retriever.

Toen ik Anka kreeg was er nog maar een geleidehondenschool, maar toen ik aan vervanging van Cleo begon te denken waren er vijf. Een goede vriend van mij liep regelmatig met de  honden van de geleidehondenschool van Herman Jansen die bijna klaar waren met hun opleiding. Hij was erg tevreden over de kwaliteit van de honden. Zelf had hij een border collie als geleidehond. Hij en zijn vrouw hadden haar zelf opgevoed en haar toen als geleidehond laten trainen. Hij wist dat ik graag een collie zou willen en raadde mij aan om aan Herman te vragen of hij voor mij een collie zou willen opleiden.

Mijn vriend wist wel een goede fokker van Schotse collies die mij zeker zou willen helpen.

Ik heb er toch eerst een tijdje over nagedacht en bij de rasvereniging een boek over de Schotse herder, zoals het ras officieel heet, gekocht. Na lezing ervan wist ik het zeker: een collie zou een prima geleidehond kunnen worden. Voordat ik contact op nam met Herman vroeg ik eerst aan de geleidehondenschool waar mijn eerste twee honden vandaan kwamen of zij voor mij een collie wilden trainen, maar zoals ik al verwacht had, was dat niet mogelijk. Hierna nam ik contact op met Herman en Wendy en besprak de mogelijkheid voor de opleiding van mijn collie. Gelukkig waren zij wel bereid om mij te helpen.

In april 1996 werd er in Vierhouten een nestje van zes collies geboren en toen de hondjes bijna acht weken waren kwam Herman om de puppytest te doen. Hij koos het hondje waarvan de fokkers al overtuigd waren dat ze de beste kwaliteiten had om geleidehond te worden.

Herman had een gezin gevonden dat bereid was om mijn Glenda op te voeden. Ik zocht haar iedere maand op om alvast een band met haar te krijgen. Opvoeding en training verliepen voorspoedig en in februari 1998 gingen we samen in training. Dit was de eerste keer dat ik thuisinstructie kreeg.

Na de koffie en het voorlezen door Herman van een huis-aan-huisblad of reclamefolder namen we het programma voor die dag door. Ik vond het erg fijn dat Herman mij dan altijd vroeg of er dingen waren die ik graag wilde oefenen. 

Het werken met een collie beviel mij zo goed dat ik besloot dat ook mijn vierde geleidehond een collie zou worden. Dit keer ging het bijna niet door. Er werden weinig collies geboren en in twee van de nestjes waaruit ik een pup kon kiezen overleden alle hondjes. Ook het vinden van een pleeggezin viel niet mee. Gelukkig boden vrienden van mij, die al drie geleidehonden hadden groot gebracht, aan om mijn nieuwe hondje in huis te nemen. Toen ik het al bijna niet meer verwachtte, werd er toch nog een gezond nestje collies geboren. De fokker woont in huizen, waar ik werk, dus ik kon regelmatig op kraamvisite. Weer kwam Herman voor de puppytest. Het was weer ontzettend leuk om te zien hoe verschillend de hondjes op dezelfde oefening reageerden. Ook dit keer werd het een teefje, Britta. In het jaar dat zij bij mijn vrienden was heb ik haar vaak opgezocht en zij is ook af en toe een paar dagen bij mij thuis geweest. Toen zij dan ook werd afgeleverd had ze geen aanpassingsmoeilijkheden.

Vanaf haar tijd in het pleeggezin tot en met de aflevering bij mij zijn er in het clubblad van de rasvereniging regelmatig artikelen met foto’s over Britta en mij verschenen.

Net als Glenda is Britta een prima werkende geleidehond, maar het had ook mis kunnen gaan, want tijdens de opleiding valt er altijd een aantal honden af.

Natuurlijk moet een hond de juiste eigenschappen hebben, maar de opvoeding door een pleeggezin en de opleiding door een geleidehondenschool zijn hierbij ook erg belangrijk.

Over de inzet van mijn vrienden Jan en Carla en alle medewerkers van de geleidehondenschool ben ik bijzonder tevreden.

Bep van Houwelingen

met Britta naar de tandarts

Het was weer eens zover, ik moest naar de tandarts. Ik vind dat geen probleem, maar dit keer had het bezoek wel iets spannends, want Britta zou voor het eerst mee en zij kende de route nog niet. Natuurlijk moet ik zelf de weg weten, maar het zoeken van het juiste huis laat ik bijna altijd door mijn hond doen.

Omdat Glenda natuurlijk precies zou weten waar we moesten zijn, besloot ik om in het weekend voorafgaand aan het tandartsbezoek de route met beide honden te lopen.

Totdat we in de juiste straat waren, liep Britta in tuig, maar daar wisselde ik van hond. Ik deed Glenda het tuig aan, zodat het voor haar makkelijker zou zijn om het juiste gebouw aan te geven. Glenda vond het geweldig en liep feilloos naar het juiste adres. Daar aangekomen gaf ik de honden een brokje om het extra leuk te maken.

Hierna liet ik het Glenda nog een keer voor doen, natuurlijk weer met een brokje als beloning en daarna mocht Britta het proberen. Zij deed het meteen goed.

Op de dag dat ik de afspraak had ging ik vol vertrouwen op weg. Het ging prima. Britta liep in een keer naar de praktijk van de tandarts. Tot nu toe hadden we alleen tot de deur geoefend, maar nu gingen we naar binnen. Zodra we binnen waren ging Britta op de mat zitten en wilde niet verder. Ze had geen vertrouwen in de vloer die toch echt niet glad was en waarover Glenda altijd zonder problemen gelopen had. 

Ik probeerde Britta met een brokje mee te krijgen, maar ze bleef zitten. Natuurlijk pakte ze het brokje wel aan. Ik gooide een brokje op de vloer, maar ze kwam niet van haar plaats. Er bleef dus maar een ding over: ik pakte haar bij de halsband en trok haar mee. Als een lastig kind liet ze zich meeslepen. In de wachtkamer zaten een paar mensen en het leek wel alsof Britta het gênant vond om op haar buik binnen te komen, want ze kwam half overeind en scharrelde naar een lege stoel waarop ik kon zitten.

Toen ik aan de beurt was, kwam de tandarts me halen. Ik stond op, gaf Britta het commando vooraan, maar ze wilde weer niet lopen , dus moest ik haar weer mee trekken. In de spreekkamer van de tandarts liggen plavuizen en toen Brittadat zag, stapte ze over de drempel en was er niets meer aan de hand, maar ik moest ook nog terug.

De terugweg verliep heel anders dan ik verwacht had. Britta stapte vanuit de spreekkamer de gang in, liep er gewoon doorheen, wandelde door de wachtkamer naar de gang, die ze ook keurig nam, pikte onderweg nog even het brokje mee dat nog in de gang lag en wees keurig de buitendeur aan.

Toen ik na een half jaar weer naar de tandarts moest, was ik erg benieuwd wat er zou gebeuren. Alles ging geweldig! Britta liep in een keer naar de praktijk en binnen was er ook helemaal niets aan de hand.

Conclusie: met een collie is het leven nooit saai

!

Schoffie Britta

Britta en ik waren op weg naar de bus die ons naar mijn werk in Huizen zou brengen.

We liepen op de stoep langs de weilanden, maar konden niet erg opschieten omdat er iemand voor ons liep die niet zoveel haast had. Britta probeerde te passeren, maar dat lukte niet. Ze werd er wat ongedurig van en ik zei haar dat ze rustig moest lopen. Heel even deed ze dat ook, maar ineens liep ze snel naar voren en duwde haar puntneusje in de knieholte van die persoon, die een vrouw bleek te zijn. Het arme mens kreeg bijna een hartstilstand van schrik. Daarna kon Ze er gelukkig wel meteen om lachen en bovendien werd Britta ook nog eens beloond voor haar niet zo nette gedrag, want de vrouw gaf haar een schouderklopje.

Een geleidehond moet in staat zijn om zelf oplossingen te bedenken en initiatieven te nemen.

Het zal duidelijk zijn dat Britta hierin erg creatief is.