Lieve Angel,

26 augustus 2004 werd je door Herman bij mij thuis gebracht als mijn allereerste geleidehond. 2 weken van training volgden, waarin wij elkaar steeds beter leerde kennen. Nooit vergeet ik het moment dat ik voor het eerst samen met jou, alleen naar mijn werk liep. Het gevoel dat er toen door me heen ging was ombeschrijfenlijk. Ik was vrij, dankzij jou! Er braken mooie jaren aan, waarin we veel samen gedaan hebben. Één hoogtepunt was mijn tripje naar Spanje. Je was al wat ouder, je liep te stappen op schiphol en in de gate alsof dit dagelijkse kost voor je was. Dit was het niet, want je bent niet getraind op schiphol en in een vliegtuig. Hierdoor vond ik het extra knap dat je mij zo goed hielp. Alleen het opstijgen en dalen vond je eng, maar ach.. ook dat vind ik niet prettig.

13 januari 2012 ging je met pensioen. Je kon het werken niet meer aan. Je was erg stram en had moeite je te concentreren op je werk. Goldie nam jouw taak over. Iets dat jij totaal niet erg vond. Goldie hoorde er vanaf dag 1 bij. Je vond het ook niet erg dat Goldie met mij ging werken, je zuchte eens diep als je haar beugel zag zovan “hehe, ik ga lekker tukken, veel plezier jullie samen, ik ben met pensioen. Jouw dagen bestonden uit wandelen, Knuffelen, chillen in de zon en vooral lekker slapen.

1 juli 2014 werd je geopereerd aan een lekkende mult, je was niet lekker, en ik liet je checken bij je dokter, en dat was maar goed ook. Je leek goed door deze operatie heen te komen. Maar, je wondje ging bloeden, je dokter vertrouwden het niet. Ze moest je opnieuw onder narcose brengen, toen ze zag dat je lever was gaan bloeden. Ik werd gebeld en ben naar de praktijk gekomen, waar jij lag onder narcose op de tafel. We hebben afscheid van je genomen. Ik heb je bedankt voor alles wat je voor me gedaan hebt, en ben je blijven aaien tot je overleden was. Zo onwerkelijk!

Iedereen zei “Angel, wat een lieve hond” en dat was je ook. Nu ben je een echte engel! Nooit zal ik je vergeten. Je leeft voort in mijn hart. Je urn staat hier, ben je toch nog een beetje bij me.

r.i.p lieve Angel,

22-10-2002 01-07-2014

Amy Pikaar

Op 25 februari is babet bevallen via de keizersnede van 10 pups.

helaas is dit babet fataal geworden en is zij de volgende dag aan een hartstilstand overleden.

Dit was en is nog steeds niet te bevatten,

Je hond weg, geen moeder voor je pups en 10 hongerige pups.

Lieve babet, waarvan ik dacht ik wil je niet teveel vermoeien met een bevalling van 10 pups, maar kies voor een keizersnede is zo dramatisch afgelopen.

Je was zo een enorm lieve, zachtsaardige en vooral rustige hond.

Als we gingen wandelen, wilde je niet de bus in terug, want je wilde nog ff lekker rennen en ravotten met de rest van je maatjes.

WE moeten verder, je hebt ons prachtige pups nagelaten en  natuurlijk ben je vernoemd, een van je dochters heet babetje

dag lieve schat!!!

Op 26 april hebben we savonds om 1900 uur nog heerlijk gewandeld, je hebt gerend, gezwommen, heerlijk gegeten

Om 2200 uur heb je wat gespuugd, ik ruim het op, klets met je en zeg, was je niet lekker wijffie en zag meteen dat het helemaal foute boel was.

Je kon niet meer staan, je voorhand wilde wel maar je achterhand kon niks meer.

Ik heb her geroepen en zei, ze heeft een beroerte gehad, direct de dierenarts gebeld en naar Putten.

Nog even gedacht dat je een smerig virus te pakken had wat je enorm verzwakte, anti braakmiddel gekregen, pijnstilling, de hoop hadden we dat het dat was, maar in mijn hart wist ik wel beter, dit komt niet goed.

De volgende dag was er niks verbeterd, je wilde niet geaaid worden terwijl je normaal altijd je kop bij iedereen onder de arm duwde en met je poot om aandacht vroeg, niks meer van dat alles.

Weer naar de arts, hebben nog bloed af laten nemen in de hoop dat we iets konden vinden wat behandelbaar was, maar alles was goed, je wilde ook steeds je koppie naar rechts draaien.

Hoe moeilijk is het dan te zeggen, We laten haar gaan, dit verdient ze niet, ze jaagt op reeen , ze wil rennen en zwemmen en nu kan ze niks.

Dat mogen we haar niet aan doen, je was 1 jaar toen je bij ons kwam en ruim 13 dat je ons hebt verlaten.

Lieve schat ook jij hebt prachtige geleidehonden op de wereld gezet, vorig jaar nog even spannend geweest en moest je mild met spoed eruit gehaald, maar ook dat overleefde je, maar dit was teveel.

We missen je, je kon in onze ogen best nog een paar jaar mee, maar dat is je niet gegund.

Dikke kus en knuffel van ons