Hallo lotgenoten,

Mag ik mij even voorstellen, mijn naam is Yvonne Rijpstra en ik ben door de ziekte PXE sinds september 2005  zeer slechtziend geworden.  Bij Bartimeus in Utrecht terecht gekomen en daar leren omgaan met allerlei hulpmiddelen. Dat viel soms helemaal niet mee want je moet ook leren accepteren dat je slechtziend bent en die hulpmiddelen ook echt nodig hebt.

Via een vriend kennis gemaakt met een blinde geleide hond van Herman Jansen, dat was een hele ervaring. In het verleden altijd wel honden gehad maar dit was toch iets anders.  Op een open dag met een blinde geleide hond gelopen en ook op de ZieZo beurs in Houten. Dat gaf mij toch wel een gevoel van onafhankelijkheid. Ik heb er rustig meer dan 1 jaar over nagedacht en toen ik uiteindelijk de beslissing had genomen om door te zetten kwam ik in het ziekenhuis terecht.  In het najaar van 2009 was er een Doodle dag van Herman Jansen. Hij was al een keer bij ons thuis geweest voor een leuk gesprek , alle voor en tegens doorgenomen over een geleide hond.  Op die open dag kreeg ik te horen dat er al een hond voor mij beschikbaar was. Dat was onverwachts maar daarom juist heel leuk.  De hond heet Nala en is een  witte Golden Doodle  . wij mochten een tijdje met haar wandelen en toen was de klik aanwezig. Ik voelde gewoon dat zij bij mij hoorde. Zij moest nog 4 weken in training en toen was de grote dag aangebroken dat Sabrina haar kwam brengen en ik heb er geen dag spijt van gehad. Zowel Sabrina als Mike hebben ons door de hele training heen geholpen en soms was het zwaar en soms was het alsof ik Nala al jaren had. Zij brengt mij overal heen en  de wekelijkse  route naar de markt is een feest , want Nala weet precies waar de kaasboer staat, en haar beloning is dan ook altijd een plakje kaas. Sorry Herman, maar dat vind ze gewoon lekker. En heeft ze dan ook verdiend. Met Nala voel ik mij veilig op straat , zij vind ieder zebrapad en paal met ratel, iedere stoeprand staat ze stil met haar poten erop en overal loopt ze netjes omheen. Ongelooflijk wat zo’n hond allemaal kan. Dat word met veel liefde aangeleerd.

Sommige mensen zeggen wel eens dat ze het jammer vinden dat ze niet zelf de hond mogen uitzoeken , dat dacht ik vroeger ook. Maar nu denk ik daar anders over. De trainers kijken welke hond het beste bij je past, en met welk doel je een geleide hond wilt. Dat is voor iedereen weer anders en daarom is het beter als er een goede hond voor je word gezocht. Het is ook heerlijk dat Nala niet verhaard, dat scheelt enorm, maar zand enzo neemt iedere hond mee naar binnen. En iedere 3 maanden gaat ze naar de kapper, ja,ja, het is een echte dame. Wat dat betreft zijn we net een siamese tweeling. Overal waar ik ben is Nala ook. In de winter een kleine dip gehad en toen zijn we allebei aangekomen. Dus nu samen op dieet en veel bewegen. Ook heeft zij net als ik wel eens een baaldag, dat gun ik haar dan. Want anders word lopen aan de beugel voor ons allebei niet gezellig. En ook is zij een echte fotomodel. Zodra zij een fototoestel ziet  sstaat zij gelijk in de houding, zoals jullie op de foto’s kunnen zien. In de winter gaan we zeker 1 of 2 keer naar Winterberg naar een leuk hotel waar Nala ook welkom is. Dan dollen we heerlijk in de sneeuw, een groot feest voor ons allebei.

Kortom, Nala is een fantastische werkhond, een geweldige huishond en een superhond die alles onthoud. Iedere route hoef ik maar 1x te lopen en zij weet het gewoon. Dat betekent ook dat zij ieder restaurant of kroegje kan vinden in Zeist, waar ik wel eens geweest ben met haar. En ja, ook zij heeft haar favoriet, vooral  de Griek weet zij te vinden, dat vinden wij niet erg hoor hahaha.

Dus voor iedereen die nog  twijfelt kan ik alleen maar aanraden, ga eens een open dag bekijken en loop eens met een geleide hond om het gevoel te krijgen ,er gaat een andere wereld voor je open. Wel moet ik eerlijk zeggen dat je met een Doodle wel consequent moet zijn, ook al is dat soms moeilijk, maar anders nemen ze een loopje met je.  Zijn er mensen die nog vragen hebben , dan mogen ze altijd bellen. Mijn naam is Yvonne Rijpstra, ik woon in Zeist en mijn telefoon nummer is 030-6959838.

Groetjes van mij en een poot van Nala.

 

.

Een collie als geleidehond

Als kind wilde ik al een geleidehond en ik wist ook wat voor hond dat moest zijn, een collie. Ik zag Lassie op de televisie en een hond die zoveel kon, zou ook wel in staat zijn om geleidehond te worden.

In 1981 kreeg ik Anka, mijn eerste hond. Zij was geen collie, maar een kleine, lieve super intelligente Mechelse herder. Net als de meeste honden uit die tijd kwam zij uit een asiel. Dit heeft als nadeel dat je zo goed als niets van de voorgeschiedenis van je hond weet. Zelfs de leeftijd is dan niet helemaal zeker, dat was ook zo met mijn Anka. Na verloop van tijd bleek dat zij ongeveer twee jaar ouder was dan haar geschatte leeftijd. Toch heb ik acht jaar heerlijk met haar gewerkt.

Zij werd opgevolgd door Cleo, een vriendelijke kruising labrador/golden retriever.

Toen ik Anka kreeg was er nog maar een geleidehondenschool, maar toen ik aan vervanging van Cleo begon te denken waren er vijf. Een goede vriend van mij liep regelmatig met de  honden van de geleidehondenschool van Herman Jansen die bijna klaar waren met hun opleiding. Hij was erg tevreden over de kwaliteit van de honden. Zelf had hij een border collie als geleidehond. Hij en zijn vrouw hadden haar zelf opgevoed en haar toen als geleidehond laten trainen. Hij wist dat ik graag een collie zou willen en raadde mij aan om aan Herman te vragen of hij voor mij een collie zou willen opleiden.

Mijn vriend wist wel een goede fokker van Schotse collies die mij zeker zou willen helpen.

Ik heb er toch eerst een tijdje over nagedacht en bij de rasvereniging een boek over de Schotse herder, zoals het ras officieel heet, gekocht. Na lezing ervan wist ik het zeker: een collie zou een prima geleidehond kunnen worden. Voordat ik contact op nam met Herman vroeg ik eerst aan de geleidehondenschool waar mijn eerste twee honden vandaan kwamen of zij voor mij een collie wilden trainen, maar zoals ik al verwacht had, was dat niet mogelijk. Hierna nam ik contact op met Herman en Wendy en besprak de mogelijkheid voor de opleiding van mijn collie. Gelukkig waren zij wel bereid om mij te helpen.

In april 1996 werd er in Vierhouten een nestje van zes collies geboren en toen de hondjes bijna acht weken waren kwam Herman om de puppytest te doen. Hij koos het hondje waarvan de fokkers al overtuigd waren dat ze de beste kwaliteiten had om geleidehond te worden.

Herman had een gezin gevonden dat bereid was om mijn Glenda op te voeden. Ik zocht haar iedere maand op om alvast een band met haar te krijgen. Opvoeding en training verliepen voorspoedig en in februari 1998 gingen we samen in training. Dit was de eerste keer dat ik thuisinstructie kreeg.

Na de koffie en het voorlezen door Herman van een huis-aan-huisblad of reclamefolder namen we het programma voor die dag door. Ik vond het erg fijn dat Herman mij dan altijd vroeg of er dingen waren die ik graag wilde oefenen. 

Het werken met een collie beviel mij zo goed dat ik besloot dat ook mijn vierde geleidehond een collie zou worden. Dit keer ging het bijna niet door. Er werden weinig collies geboren en in twee van de nestjes waaruit ik een pup kon kiezen overleden alle hondjes. Ook het vinden van een pleeggezin viel niet mee. Gelukkig boden vrienden van mij, die al drie geleidehonden hadden groot gebracht, aan om mijn nieuwe hondje in huis te nemen. Toen ik het al bijna niet meer verwachtte, werd er toch nog een gezond nestje collies geboren. De fokker woont in huizen, waar ik werk, dus ik kon regelmatig op kraamvisite. Weer kwam Herman voor de puppytest. Het was weer ontzettend leuk om te zien hoe verschillend de hondjes op dezelfde oefening reageerden. Ook dit keer werd het een teefje, Britta. In het jaar dat zij bij mijn vrienden was heb ik haar vaak opgezocht en zij is ook af en toe een paar dagen bij mij thuis geweest. Toen zij dan ook werd afgeleverd had ze geen aanpassingsmoeilijkheden.

Vanaf haar tijd in het pleeggezin tot en met de aflevering bij mij zijn er in het clubblad van de rasvereniging regelmatig artikelen met foto’s over Britta en mij verschenen.

Net als Glenda is Britta een prima werkende geleidehond, maar het had ook mis kunnen gaan, want tijdens de opleiding valt er altijd een aantal honden af.

Natuurlijk moet een hond de juiste eigenschappen hebben, maar de opvoeding door een pleeggezin en de opleiding door een geleidehondenschool zijn hierbij ook erg belangrijk.

Over de inzet van mijn vrienden Jan en Carla en alle medewerkers van de geleidehondenschool ben ik bijzonder tevreden.

Bep van Houwelingen

met Britta naar de tandarts

Het was weer eens zover, ik moest naar de tandarts. Ik vind dat geen probleem, maar dit keer had het bezoek wel iets spannends, want Britta zou voor het eerst mee en zij kende de route nog niet. Natuurlijk moet ik zelf de weg weten, maar het zoeken van het juiste huis laat ik bijna altijd door mijn hond doen.

Omdat Glenda natuurlijk precies zou weten waar we moesten zijn, besloot ik om in het weekend voorafgaand aan het tandartsbezoek de route met beide honden te lopen.

Totdat we in de juiste straat waren, liep Britta in tuig, maar daar wisselde ik van hond. Ik deed Glenda het tuig aan, zodat het voor haar makkelijker zou zijn om het juiste gebouw aan te geven. Glenda vond het geweldig en liep feilloos naar het juiste adres. Daar aangekomen gaf ik de honden een brokje om het extra leuk te maken.

Hierna liet ik het Glenda nog een keer voor doen, natuurlijk weer met een brokje als beloning en daarna mocht Britta het proberen. Zij deed het meteen goed.

Op de dag dat ik de afspraak had ging ik vol vertrouwen op weg. Het ging prima. Britta liep in een keer naar de praktijk van de tandarts. Tot nu toe hadden we alleen tot de deur geoefend, maar nu gingen we naar binnen. Zodra we binnen waren ging Britta op de mat zitten en wilde niet verder. Ze had geen vertrouwen in de vloer die toch echt niet glad was en waarover Glenda altijd zonder problemen gelopen had. 

Ik probeerde Britta met een brokje mee te krijgen, maar ze bleef zitten. Natuurlijk pakte ze het brokje wel aan. Ik gooide een brokje op de vloer, maar ze kwam niet van haar plaats. Er bleef dus maar een ding over: ik pakte haar bij de halsband en trok haar mee. Als een lastig kind liet ze zich meeslepen. In de wachtkamer zaten een paar mensen en het leek wel alsof Britta het gênant vond om op haar buik binnen te komen, want ze kwam half overeind en scharrelde naar een lege stoel waarop ik kon zitten.

Toen ik aan de beurt was, kwam de tandarts me halen. Ik stond op, gaf Britta het commando vooraan, maar ze wilde weer niet lopen , dus moest ik haar weer mee trekken. In de spreekkamer van de tandarts liggen plavuizen en toen Brittadat zag, stapte ze over de drempel en was er niets meer aan de hand, maar ik moest ook nog terug.

De terugweg verliep heel anders dan ik verwacht had. Britta stapte vanuit de spreekkamer de gang in, liep er gewoon doorheen, wandelde door de wachtkamer naar de gang, die ze ook keurig nam, pikte onderweg nog even het brokje mee dat nog in de gang lag en wees keurig de buitendeur aan.

Toen ik na een half jaar weer naar de tandarts moest, was ik erg benieuwd wat er zou gebeuren. Alles ging geweldig! Britta liep in een keer naar de praktijk en binnen was er ook helemaal niets aan de hand.

Conclusie: met een collie is het leven nooit saai

!

Schoffie Britta

Britta en ik waren op weg naar de bus die ons naar mijn werk in Huizen zou brengen.

We liepen op de stoep langs de weilanden, maar konden niet erg opschieten omdat er iemand voor ons liep die niet zoveel haast had. Britta probeerde te passeren, maar dat lukte niet. Ze werd er wat ongedurig van en ik zei haar dat ze rustig moest lopen. Heel even deed ze dat ook, maar ineens liep ze snel naar voren en duwde haar puntneusje in de knieholte van die persoon, die een vrouw bleek te zijn. Het arme mens kreeg bijna een hartstilstand van schrik. Daarna kon Ze er gelukkig wel meteen om lachen en bovendien werd Britta ook nog eens beloond voor haar niet zo nette gedrag, want de vrouw gaf haar een schouderklopje.

Een geleidehond moet in staat zijn om zelf oplossingen te bedenken en initiatieven te nemen.

Het zal duidelijk zijn dat Britta hierin erg creatief is. 

 

 

 

Hallo ik ben Marcel van Baar uit Warmenhuizen en mijn blinde geleide hond is Barny, een uit de kluiten gewassen donker bruine Labrador. 

We zijn sinds juni 2009 een koppel en onafscheidelijk.

Ik weet nog goed hoe Herman mij vroeg of ik kennis wilde maken met deze knoeperd. Mijn vrouw, Carla, had Herman tijdens de open dag van de blinde geleide school, nog toe gefluisterd of hij niet zo’n ontzettend grote hond voor mij wilde zoeken want ze hield daar niet zo van.  Maar je kent Herman, die denkt aan de cliënt en heeft daar alleen oog voor.   (gelukkig maar!)Toen hij met Barny op kennismaking kwam bij mij thuis, was het eerste wat Carla verschrikt uitbracht “wat is hij groot!), waarop Herman reageerde met de woorden “loop niet te zeuren, ik kan je vent toch niet met zo’n klein mormeltje laten lopen!” ( maar dan op z’n plat Amsterdams en met iets andere woorden). Ook ons kleine boomertje Gattuso (vernoemd naar de spijkerharde voetballer uit Italië) was zo onder de indruk van deze verschijning, dat hij van schrik helemaal vergat te slikken en begon te kwijlen. Inmiddels wil Carla barny niet meer kwijt en zijn Gattuso en Barney de beste maatjes, hij hoort nu gewoon bij het gezin. En ik? Ik zou niet meer zonder kunnen, we doorkruisen  heel Nederland en komen op de moeilijkste plekken terecht!

Op de eerste dag dat ik Barny kreeg ging ik met Mike  naar de plek waar ik hem kon uitlaten. Barny liep lekker los maar aan het eind van het grasveld liep hij door in een aangrenzende vijver vol met kroos.  Ik dacht direct, “heb ik dat”, een zwemmer?. Mike riep nog “dat doet hij anders nooit!”, maar ik zag me zelf al in diverse situaties belanden met een kletsnatte hond. Gelukkig bleek dit een incident, want Barney is geen zwemmer en had zich vergist in het groen van het grasveld en het kroos. Wel houdt hij van pootje baden in modder poeltjes. Zo liep ik door het park op weg naar de tandarts en dacht ik hem nog even uit te laten. Barny liep lekker los tot ik hem hoorde pletsen in het bijna droog staande vennetje. Even vergeten dat deze daar was. Toen hij op mijn commando zich keurig meldde, was hij voor de helft zwart en stonk ontzettend.  Ik had geen tijd om hem schoon te krijgen want mijn afspraak bij de tandarts kon ik niet meer afzeggen. Ik heb een hele diervriendelijke tandarts en tijdens mijn behandeling lag Barney even verder naast mijn stoel, maar wel achter de schuifpui, buiten op het terras van de praktijk.

Ik ben erg blij met mijn keuze om een blinde geleide hond te nemen en ook heel erg blij met de keuze van de school van Herman Jansen.  Vanaf het bezoek aan hun stand op de Zie Zo beurs, de open dag en kennismaking met Herman, Wendy, Sabrina en Mike voelde ik me direct op mijn gemak. Heel ongedwongen en met een vleug humor wordt je door Herman ingeschat en aan een blinde geleide hond gekoppeld.  Dit is hem ook bij mij gelukt!

De trainingen in mijn thuis omgeving door Mike vond ik in eerste instantie heftig, maar Mike kreeg het op een rustige maar professionele manier toch voor elkaar dat ik al beter en met steeds meer zelfvertrouwen de weg op ging.

Barny is net mijn schaduw, als ik beweeg volgt hij me al. Hij staat als het ware in de stand by, en kijkt dan met zijn trouwe labrador blik van “wat gaan we doen?”.

Ook heb ik door hem veel aanspraak tijdens onze buiten huiselijke ondernemingen. Mensen durven eerder een gesprek met me aan te gaan in vergelijking

 toen ik met een tast stok liep. Kortom “ik ben er erg blij mee!”

Ik ben Jan de Boer, woonachtig in Volendam en heb de afgelopen 25 jaar achtereenvolgend 5 geleidehonden gehad. Mijn huidige hond Shanty is alweer wat ouder. Over vijf jaar verspreid heeft ze o.a. met mij het volledige Pieterpad werkend afgelegd. Dit is een route van 488 km dwars door Nederland. (allemaal onbekend terrein voor de hond) Ook over moeilijk begaanbare wegen en paden, soms vol kuilen, stronken, enz. We hebben dit beiden zonder problemen doorstaan. Alle lof voor haar! Na een leven van hard werken mag ze het nu wat rustiger aan gaan doen.

Binnenkort komt er namelijk weer een nieuwe geleidehond in ons gezin. Zijn naam is Bravo. Hij is een Rottweiler reu.

Wij zijn zelf puppy pleeggezin voor hem geweest. Mijn vrouw heeft dat heel leuk gevonden. Bovendien heeft dat in ons geval ook veel voordelen gehad. Bravo is als pup van 6 weken oud bij ons gekomen en heeft dus goed kunnen wennen aan de andere 2 honden. Mijn vrouw heeft namelijk ook een hond. Bravo is ook mee geweest tijdens de Pieterpad wandelingen maar dan wel in de buggy.

Dat wij zelf de pup konden opvoeden van het begin af aan is ook de reden dat ik al jaren van Herman Jansen mijn honden betrek. Er is bij Herman meer mogelijk, o.a. wat de keuze van het ras betreft. Het werken met een geleidehond is een verrijking van mijn leven.

Ik heb er ook veel plezier in om de hond zo goed mogelijk zijn werk te laten doen, zonder spanning of stress en ben er trots op als mensen kijken en het er dan ook goed uit ziet. Als het leuk is voor de hond doet hij ook extra zijn best .

Het mooiste compliment kreeg ik toen ik door een drukke winkelstraat liep en de eigenaresse uit de winkel kwam. Ze zei: ”als ik jou zie lopen lijkt het net of je niet blind bent”. Ik vertelde de vrouw dat zoiets grotendeels de verdienste is van de hond en een beetje van mij.

Je kan je geen trouwere kameraad wensen als een hond. Bij problemen kan ik alles bij hem kwijt en het blijft onder ons.
Ik maak ook veel contacten met andere hondenbezitters en het is geweldig dat je op eigen gelegenheid kunt gaan en staan waar je wilt.
Bovendien geeft een hond extra levensvreugde en heel veel liefde.

Ik kan me geen leven meer voorstellen zonder geleidehond, hij is mijn steun en toeverlaat en ik verlang naar de dag dat ook Bravo definitief bij ons thuis komt.